Πηγή εικόνας: https://thecampanile.org/2019/05/18/sexism-in-sports/

Ο σεξισμός, όπως έχει διαπιστωθεί, παρουσιάζεται σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις της καθημερινής ζωής και αναπόφευκτα δεν εκλείπει από τον αθλητικό χώρο. Παρόλο που οι αναχρονιστικές θεωρήσεις περί βιολογικής υπεροχής -βάσει των οποίων δομήθηκαν οι έμφυλες διακρίσεις - έχουν αμφισβητηθεί σε γενικό επίπεδο, παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες πως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εντείνουν τα κοινωνικά στερεότυπα στον αθλητισμό μέσω του σεξιστικού χαρακτήρα που διαπερνάει την ειδησεογραφία.
Ο σεξισμός στον αθλητισμό δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο, ωστόσο η είσοδος του αθλητισμού στο χώρο της βιομηχανίας και του θεάματος είναι αυτή που σηματοδότησε τον ευτελισμό, την σεξουαλικοποίηση και την υποτιμητική παρουσίαση των γυναικών από τα αθλητικά ΜΜΕ.
Κεντρική στρατηγική των δημοσιογράφων αποτελεί η έμφαση και η προβολή της σεξουαλικότητας των αθλητριών. Πολύ συχνά, παράλληλα με την παρουσίαση των αθλητριών ακούγονται σεξουαλικοί υπαινιγμοί καθιστώντας έτσι, την εξωτερική εμφάνιση και την ελκυστική μετάδοση πιο σημαντική από την επιτυχημένη αθλητική επίδοση. Επιπλέον, ακόμα και τα πλάνα των φωτοειδησεογράφων
επικεντρώνονται σε επίμαχα σημεία του σώματος των γυναικών με στόχο να παρέχουν στους θεατές μια ηδονοβλεπτική διασκέδαση που δε συμφωνεί με τα ιδανικά του αθλητισμού. Οι αθλήτριες ολοένα και αντιτίθενται σε αυτή την κουλτούρα που αναπαράγει τον σεξισμό προβαίνοντας σε διαμαρτυρίες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα εναντίωσης στην αδιάκοπη σεξουαλικοποίηση των σωμάτων, αποτελεί η εμφάνιση της γυναικείας ομάδας ενόργανης γυμναστικής της Γερμανίας στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκυο (2021) η οποία επέλεξε να διαγωνιστεί με ολόσωμες φόρμες, και όχι με κορμάκι όπως προβλέπεται από τους κανονισμούς, θέτοντας τα θεμέλια για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος στον αθλητικό χώρο.
Εν συνεχεία, η ευνοϊκή διάθεση προς τους αθλητές γίνεται διακριτή και από την έλλειψη σοβαρής αντιμετώπισης γλωσσικά απέναντι στις αθλήτριες καθώς, όπως είθισται τους αποδίδονται «ψευδώνυμα», ενώ σπάνια αναφέρονται με τα ονόματά τους, όπως γίνεται κατά κανόνα με τους αθλητές. Συνάμα, ο ευτελισμός των αθλητριών εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια του σχολιασμού της αθλητικής
επιτυχίας των γυναικών, αφού η πλαισίωση των αθλητικογράφων τονίζει τον συγκυριακό χαρακτήρα των επιτευγμάτων τους υποβαθμίζοντας την προσπάθεια και τις ικανότητές τους. Παράλληλα, στη μιντιακή περιγραφή των γυναικών, οι αθλήτριες συνδέονται με την οικογένεια και κατ' επέκταση μόνο με την προσωπική και οικογενειακή ζωή, ανεξαρτήτως της πληθώρας των επιτευγμάτων τους. Τέλος, ο ιδεατός αθλητής όπως έχει διαμορφωθεί από τα ΜΜΕ δίνει έμφαση στην αρρενωπότητα και σε χαρακτηριστικά των ανδρών όπως η δύναμη, η αντοχή και η σκληρότητα. Αυτά τα στοιχεία επικροτούνται και συνοδεύουν τα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα διαμορφώνοντας το αθλητικό ιδεώδες.
Παρά το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν συμβάλλει ιδιαίτερα αρνητικά στην άνιση μεταχείριση των δύο φύλων, αξίζει να σημειωθεί πως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτέλεσαν ακρογωνιαίο λίθο για το κίνημα «Me too». Ο αθλητικός χώρος έχει κατηγορηθεί ανά καιρούς ότι αποτελεί γόνιμο έδαφος για σεξουαλικές
παρενoχλήσεις και σεξιστικές επιθέσεις, καθώς συνιστά μικρογραφία της κοινωνίας όπου επικρατεί ο ιδεαλισμός της αρρενωπότητας και της βίας.
Εξέχουσα σημασία έχει πως τα ΜΜΕ με τη σειρά τους έδωσαν βήμα στις θηλυκότητες να μοιραστούν τα βιώματά τους, με αποτέλεσμα να προκύψει το αθλητικό «Me too» με πληθώρα καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση. Παράδειγμα που συντάραξε το διεθνές αθλητικό περιβάλλον αποτελεί η υπόθεση του Larry Nasar, αθλητικού φυσικοθεραπευτή της Εθνικής Ομάδας της ενόργανης στην Αμερική, ο οποίος κακοποίησε πάνω από εκατό αθλήτριες και καταδικάστηκε σε τριακόσια έτη κάθειρξη. Αντίστοιχο παράδειγμα στον ελληνικό αθλητικό χώρο αποτελεί και η υπόθεση της Σοφία Μπεκατώρου, δύο φορές ολυμπιονίκη, η οποία κατήγγειλε για σεξουαλική παρενόχληση παράγοντα της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Οι δύο αυτές υποθέσεις  καθώς και οι καταγγελίες που ακολούθησαν υποδεικνύουν την ανοχή στο σεξισμό που επικρατεί στον αθλητισμό, γεγονός που δε συνάδει με τα ιδανικά που προάγονται στο χώρο αυτό.
Καταλυτικά, η εμφάνιση του σεξισμού στην άθληση ποικίλλει από ψυχολογική πίεση μέχρι και σωματική βία, λειτουργώντας ανασταλτικά, καθώς πολλές είναι οι γυναίκες οι οποίες αποθαρρύνονται και περιορίζονται στον τομέα αυτό λόγω της άνισης διάκρισης. Δυστυχώς όμως, στον αγώνα αυτό δε συμβάλλει ούτε η δημοσιογραφία, καθώς πλέον, ο σεξιστικός λόγος έχει βρει σε αυτή καταφύγιο αναπαράγοντας τα έμφυλα στερεότυπα της κοινωνίας και επιβεβαιώνοντας την αλληλεξάρτηση των ΜΜΕ και του αθλητικού περιβάλλοντος.

Βιβλιογραφία :
Πανούσου, Λ (2019). “Ο σεξισμός στον αθλητισμό και τα ΜΜΕ”.
http://pacific.jour.auth.gr/emmeis/?p=15536
Parramore, L.S (2021). “ USA Gymnastics and the FBI's Larry Nasar failures raise a painful question”.

https://www.nbcnews.com/think/opinion/usa-gymnastics-fbi-s-larry-nassar-failures-raise-painful-
question-ncna1279468