Τα daddy issues ορίζονται ως τα χρόνια προβλήματα που προκύπτουν μέσα απο τις ανθυγιεινές σχέσεις πατέρα και παιδιού. Είναι αναγκαίο να τονίσουμε πως αν κα στις περισσότερες περιπτώσεις η πατριαρχία επηρεάζει περισσότερο άμεσα τις γυναίκες, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι άντρες επηρεάζονται εξίσου πολύ. Οι άνθρωποι σήμερα πιστεύουν πως όσοι πάσχουν από daddy issues εμφανίζουν ενδιαφέρον για το σαδομαζοχισμό στο κρεβάτι, επιθυμούν άντρες μεγαλύτερης ηλικίας ή αποκαλούν το σύντροφο τους daddy και γενικότερα τα συσχετίζουν με το σεξ και τα παιχνίδια εξουσίας γύρω απ’ εκείνο.

Στην πραγματικότητα τα daddy issues εμφανίζονται κυρίως με άλλες μορφές. Η ανάγκη για την προσοχή του ανδρικού φύλου - ανεξάρτητα από το δικό σου βιολογικό, κοινωνικό κ.ο.κ φύλο, η αδυναμία να αναπτύξεις σχέσεις εμπιστοσύνης με τους άντρες, η εσωτερικευμένη και ασίγαστη επιθυμία να λάβεις τρυφερότητα, χρόνο και αγάπη απ’ αυτούς είναι πολύ κοντινότερες καταστάσεις στο ποιο είναι ουσιαστικά το πρόβλημα. Ο άλλος τρόπος να εκδηλωθούν τα daddy issues είναι μίσος προς το ανδρικό φύλο, φόβος για εκείνο, συσσωρευμένος θυμός και καχυποψία. Φυσικά κάθε άτομο είναι διαφορετικό και η ιδιοσυγκρασία του είναι αυτή που θα καθορίσει πως θα εμφανιστεί το πρόβλημα στην εκάστοτε περίπτωση.

Τα daddy issues δεν προέρχονται από κάποιο βίτσιο ή λάθος του ανθρώπου που βασανίζεται απ’ αυτά. Όπως σε κάθε πρόβλημα που προέκυψε απο την πατριαρχία υπάρχει θύτης και θύμα. Μιλάμε σε αυτές τις περιπτώσεις για πατέρες που κακοποιούσαν ίσως τα παιδιά τους, που δεν τους προσέφεραν αγάπη και φροντίδα, για εκείνους που ήταν που ήταν τοξικοί ή τα εκμεταλλεύονταν με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι προφανώς παράλογο να κάνουμε victim blaming και να αντιμετωπίζουμε ελαφρόμυαλα τα daddy issues ως κάποιο σεξουαλικό βίτσιο ή ερωτική επιθυμία.

Ένας παράγοντας που σημαντικά επηρέασε τις σύγχρονες απόψεις γύρω από το συγκεκριμένο θέμα είναι το έργο του Freud. Ο Freud στηριζόμενος σε προσωπικές απόψεις και χρησιμοποιώντας ελλιπή στοιχεία και γενικολογίες μας έπεισε πως το παιδί βιώνοντας το οιδιπόδειο σύμπλεγμα ή το σύμπλεγμα της Κλυταιμνήστρας σε κάποια φάση της ζωής του αδυνατεί σχεδόν να συνάψει καθαρά τρυφερές και υγιής σχέσης με γονέα του αντίθετου φύλου. Και ενώ τα λόγια του έως ένα σημείο έχουν κάποια ορθότητα, τα συμπεράσματα του χαρακτηρίζονται από πολλούς ειδικούς  υπερβολικά και πρόχειρα -οι μελέτες του γίνονταν με μικρή μερίδα ανθρώπων και κυρίως με ανθρώπους που άνηκαν στην ελίτ-. Φυσικά  Ακόμα ο Φρόιντ μιλώντας για τον φθόνο του πέους από τα κορίτσια, την άρνηση του κλειτοριδικού οργασμού και την προσωπική του αδυναμία να κατανοήσει τη γυναικεία φύση, προκάλεσε τις αντιδράσεις προφανώς του φεμινιστικού κινήματος και βοήθησε στη διαπόμπευση του γυναικείου φύλου. Γεγονός το οποίο δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο -ειδικά τις γυναίκες- να αποποιηθούν τις ευθύνες τους και να ζητήσουν να τις αναλάβει ο θύτης, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο πατέρας.

Βέβαια η πατριαρχική κοινωνία είναι αυτή που πριν από τον Freud δημιούργησε η ίδια τα daddy issues διαμορφώνοντας το πρότυπο του πατέρα κι εκείνο του παιδιού. Ο πατέρας που από τη μια όφειλε να είναι ο αρχηγός του σπιτιού, να  αναλαμβάνει την οικονομική κάλυψη της οικογένειας και να «συμμορφώνει» τα παιδιά ακολουθούσε το ίδιο αυτό πρότυπο που του επέτρεπε να χτυπάει, να παρενοχλεί, να προσβάλλει γυναίκα και παιδιά, να είναι ένας σκληρός και αυταρχικός πατέρας. Από την άλλη το παιδί όφειλε να είναι ανεξήγητα υπάκουο, να ζει ταπεινωμένο και φοβισμένο. Γίνεται εύκολα αντιληπτό πως και σε αυτή την περίπτωση φυσικά η πατριαρχική κοινωνία βλάπτει και τις δύο πλευρές εμποδίζοντας τες να ζήσουν την ομορφιά του ρόλου τους μέσα στην οικογένεια.

Η σχέση πατέρα και παιδιού οφείλει να είναι μια σχέση ασφάλειας κι αγάπης. Να προσφέρει στο παιδί, ανεξάρτητα από το φύλο του, θετικά συναισθήματα και να το γεμίζει αυτοπεποίθηση και σιγουριά.  Η έλλειψη χρόνου, η χειραγώγηση, η ταπείνωση, η βία φυσικά και η ασυνέπεια είναι συμπεριφορές που θα δημιουργήσουν ενήλικες με τέτοιου είδους προβλήματα. Εμείς, χρωστάμε σε όλα τα κάποτε και τώρα παιδιά της γης, να αντιμετωπίζουμε τους κακοποιητές τους σαν θύτες και εκείνα σαν θύματα. Να μην ανοίγουμε κι άλλο τις πληγές τους.