H ταινία που θα αποπειραθώ να περιγράψω είναι ιδιαίτερα προσωπική. Tην πρωτοείδα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και από τότε δεν σταμάτησα να την σκέφτομαι. Αποτελεί κοινωνικό μανιφέστο. Είναι έντονα διδακτική. Αποσαφηνίζει τον φεμινισμό και τον ομοφυλοφιλικό έρωτα με βίαιο ρεαλισμό. Χωρίς καμία ωραιοποιημένη φετιχιστική οπτική.

Στα τέλη του 18ου αιώνα σε ένα γραφικό νησί της Βρετάνης, μια νεαρή ανερχόμενη ζωγράφος, η Μαριάν, καλείται από μια αριστοκρατικής καταγωγής Ιταλίδα να ζωγραφίσει το πορτρέτο της κόρης της, Ελοΐζ. Το έργο προορίζεται για τον μέλλοντα Μιλανέζο σύζυγό της. Μία όμως είναι η απαραίτητη προϋπόθεση. Το πορτρέτο πρέπει να πραγματοποιηθεί εν αγνοία της Ελοΐζ, καθώς δεν επιθυμεί να γίνει ο γάμος. Έτσι η Μαριάν παρατηρεί διαρκώς όλες τις λεπτομέρειες στην σιλουέτα της Ελοΐζ προκειμένου να την ζωγραφίσει από μνήμης. Τη συνοδεύει στους καθημερινούς της περιπάτους και τη βοηθά στις υποχρεώσεις της. Οι καθημερινές τους αλληλεπιδράσεις, σε συνδυασμό με μεμονωμένα περιστατικά έντασης, αναζωπυρώνουν αισθήματα πόθου και έρωτα. Σηματοδοτείται, έτσι, η έναρξη μιας παθιασμένης περιπέτειας.


Σκηνοθετικά, η ταινία αποτελεί ένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης. Κάθε πλάνο μένει πιστό στη θεματολογία του έργου και θυμίζει πίνακα ζωγραφικής. Σε κάποια στιγμή - θυμάμαι - νόμιζα ότι ήμουν σε γκαλερί έργων των διάσημων Βερμέρ, Καραβάτζιο και Τέρνερ. Οι ηρωίδες μας, στολισμένες με πανέμορφα χρωματιστά φορέματα, που δένουν υπέροχα με τα μουντά παστέλ χρώματα του περιβάλλοντός τους. Η επιδεξιότητα, όμως, της Σιαμά φανερώνεται στα κοντινά πλάνα, κυρίως στα φλογερά, ερωτικά βλέμματα μεταξύ των δύο γυναικών. Η γενική ατμόσφαιρα που δημιουργεί, θυμίζει το Barry Lyndon του Kubrick.

Εκτός όμως από την εκθαμβωτική εικόνα, η ταινία έχει να μας προσφέρει κάτι πιο δυνατό. Ξεδιπλώνεται μπροστά μας ένα κοινωνικό πείραμα. Πώς θα ήταν άραγε μια ελεύθερη κοινωνία; Μια κοινωνία χωρίς ταξικές προκαταλήψεις, ερωτικά ταμπού, σεξισμό, ομοφοβία; Πώς είναι άραγε η ζωή σε ένα ασφαλές περιβάλλον ελευθερίας έκφρασης και έμπρακτης εκδήλωσης των πιο ενδόμυχων ερωτικών μας επιθυμιών; Οι δυο αυτές δυναμικές και ανεξάρτητες γυναίκες σπάνε τα κοινωνικά δεσμά, που καταδυνάστευαν την τότε εποχή και ζουν ανέμελες και πάνω απ’ όλα χαρούμενες. Παλεύουν με τις σύγχρονες αντιλήψεις τους σε μια, άνιση δυστυχώς, μάχη απέναντι στην πατριαρχία και τη σεξουαλική καταπίεση.

Το σινεφίλ κοινό δεν άργησε να αναγνωρίσει την μαεστρία αυτή. Η ταινία σάρωσε στο Φεστιβάλ Καννών και συγκαταλέγεται μέσα στις 5 καλύτερες ταινίες του 2019.

Αν θες να λάβεις συμπυκνωμένη γνώση πάνω σε θέματα φεμινισμού και σ’ ενδιαφέρει η ΛΟΑΤΚΙ θεματολογία, αυτή η ταινία είναι σίγουρα για εσένα.